Φαντάσου εικόνες… καθεμιά δεμένη με χρυσή κλωστή σε μουσικές… κ όλες να ενώνονται σε ένα συσσωμάτωμα λέξεων και ήχων και να ταξιδεύουν… Πλέουν σε μια θάλασσα, τόσο δική μας, τόσο οικεία… Σε θέση φάρου και οδηγού το μικρόφωνο… Άδεια ταξιδιού να δίνει σε γνωστή μέρα, σε γνωστή ώρα, με εκκίνηση γνωστό λιμάνι… Κ έπειτα να ξεκινά η πορεία στις γειτονιές του κόσμου, στις γειτονιές των μέσα μας καιρών, των τωρινών και των επόμενων… Φαντάσου, λέει, να άφηναν οι νότες μελάνι πάνω σε ένα βιβλίο παλιό, με ξύλινο εξώφυλλο και κόκκινο σελιδοδείκτη… Να το είχαμε παρέα στις παλίρροιες… Και φαντάσου το όνομα αυτού να ήταν Ηχολόγιο…






